JAKOBS NAGESLACHT - 12 ZONEN

Jakob (Farao Jakube)  kreeg twaalf zonen en minstens twee dochters. Een zoon - Jozef genaamd - was zijn lievelingszoon. Uit jaloezie werd hij daarom door zijn broers aan slavenhandelaren verkocht. Jozef kwam in Egypte terecht, wist daar op te klimmen tot de positie van onderkoning en tijdens een periode van zware hongersnood kwamen zijn broers noodgedwongen in Egypte terecht alwaar Jozef zich uiteindelijk aan hen openbaarde. Jakob trok vervolgens met heel zijn huishouden naar Egypte, waar hij later overleed. Voordat hij de geest gaf maakte hij duidelijk dat hij niet definitief in Egypte, maar te zijner tijd in Kanaän (land van Kaïn) begraven wilde worden. 

(twaalf symbolen van de 12 stammen) 

De twaalf zonen van Jakob zijn (in volgorde van leeftijd):

1. Ruben

2. Simeon

3. Levi

4. Juda

5. Dan

6. Naftali

7. Gad

8. Aser

9. Issaschar

10. Zebulon

11. Jozef

12. Benjamin

Jakob had minstens twee dochters, waarvan er een met name wordt genoemd:

13. Dina

12 STAMMEN VAN ISRAËL VAN 4 VERSCHILLENDE MOEDERS

De zonen van Jakob waren twaalf:

De zonen van Lea; Reuben, Jacob de eerstgeborene, en Simeon, en Levi, en Juda, Issakar, Zebulon en:

De zonen van Rachel, Jozef en Benjamin:

En de zonen van Bilha, Rachel's handmaid; Dan en Naftali:

En de zonen van Zilpah, Lea's handmaid; Gad en Aser: dit zijn de zonen van Jakob, die zijn geboren hem in Padan - aram.

12 STAMMAN VAN ISRAËL HERENIGD IN EGYPTE

Het volgende deel van de Bijbel vertelling brengt ons naar Joseph in Egypte. Het belangrijkste punt van de Genesis verhaal van Jozef wordt om aan te tonen hoe uiteindelijk alle 12 zonen zijn herenigd in Egypte en dus alle 12 stammen - de kinderen van Israël - leven in Egypte en vermenigvuldigen zich.

JAKOB LEVENEINDE EN BEGIN VAN DE TWAALF STAMMEN

Jakob woonde zeventien jaar in Egypte; hij werd honderdzevenen-veertig jaar. Toen hij voelde dat hij niet lang meer zou leven, liet hij zijn zoon Jozef bij zich komen. 'Als je het goed met me voorhebt,' zei Israël, 'leg dan je hand in mijn lies en geef mij blijk van je liefde en trouw: zweer dat je me niet in Egypte begraaft. Als ik straks gestorven ben, breng mij dan weg uit Egypte en begraaf me in het graf van mijn voorouders.' Jozef beloofde het. 'Zweer het mij,' zei Israël. Jozef zwoer het hem, en daarna knielde Israël neer op het hoofdeinde van zijn bed. Niet lang daarna ontving Jozef het bericht dat zijn vader ziek was. Samen met zijn twee zonen, Manasse en Efraïm, ging hij naar hem toe.  Toen men Jakob vertelde dat zijn zoon Jozef er was, verzamelde hij al zijn krachten en ging op de rand van het bed zitten. Hij zei tegen Jozef: 'God, de Ontzagwekkende, is in Luz, in Kanaän, aan mij verschenen en heeft mij daar gezegend. Hij heeft me gezegd: “Ik zal je vruchtbaar maken en je veel nakomelingen geven; er zal een groot aantal volken uit je voortkomen. En dit land zal ik jouw nakomelingen voor altijd in bezit geven.” Welnu, de twee zonen die jij in Egypte hebt gekregen voordat ik hierheen kwam, zullen als mijn eigen zonen gelden: Efraïm en Manasse stel ik op één lijn met Ruben en Simeon.  Maar als je na hen nog meer kinderen verwekt, dan zullen die als de jouwe worden beschouwd. Zij krijgen grondbezit in het stamgebied van hun broers. Ik wil dit zo omdat toen ik terugkwam uit Paddan, Rachel tot mijn verdriet is gestorven op onze tocht door Kanaän; het was toen nog maar een uur of twee naar Efrat, en ik heb haar daar, langs de weg naar Efrat begraven.' (Efrat is het huidige Betlehem.) Toen viel Israëls oog op Jozefs zonen, en hij vroeg: 'Wie zijn dat?' Jozef antwoordde zijn vader: 'Dat zijn mijn zonen, die God mij hier gegeven heeft.' 'Laat ze toch dichterbij komen,' zei Israël, 'dan zal ik hen zegenen.' Doordat Israël al oud was, waren zijn ogen dof geworden, hij kon niet goed meer zien. Toen Jozef zijn zonen dichter naar hem toe had gebracht, kuste en omhelsde Israël hen. 'Ik had niet gedacht dat ik jou ooit nog zou terugzien,' zei hij tegen Jozef, 'maar God heeft mij zelfs je nakomelingen laten zien.' Jozef liet zijn zonen, die tegen Israëls knieën stonden, wat opzij gaan en boog zich diep voor hem neer. Daarna bracht hij hen beiden weer dicht bij zijn vader. Aan zijn rechterhand had hij Efraïm, die hij links van Israël plaatste, en aan zijn linkerhand had hij Manasse, die hij rechts van hem plaatste.  Maar Israël kruiste zijn handen: zijn rechterhand legde hij op het hoofd van Efraïm, hoewel die de jongste was, en zijn linkerhand legde hij op het hoofd van Manasse, hoewel die de oudste was. Hij zegende Jozef met deze woorden: 'De God naar wiens wil mijn voorouders Abraham en Isaak zich richtten, de God die mijn leven lang mijn herder is geweest, de engel die mij heeft bevrijd van alle onheil, hij geve deze jongens zijn zegen. Moge mijn naam door hen voortleven, en ook die van mijn voorouders Abraham en Isaak, en mogen zij zich over de hele aarde uitbreiden.'

Toen Jozef zag dat zijn vader zijn rechterhand op het hoofd van Efraïm had gelegd, leek hem dat verkeerd, en daarom pakte hij zijn vaders hand, om die te verplaatsen van Efraïms hoofd naar dat van Manasse.'Niet zo, vader!' zei Jozef. 'Dit is de oudste, u moet uw rechterhand op zijn hoofd leggen.'Maar zijn vader wilde dat niet. 'Ik weet het, mijn zoon,' zei hij, 'ik weet het. Ook uit hem zal een volk voortkomen, ook hij zal machtig worden. Maar zijn jongere broer zal machtiger worden dan hij, en uit hem zullen tal van volken voortkomen.' Zo zegende hij hen die dag met de woorden: 'Jullie naam zal worden genoemd in de zegenwensen van de Israëlieten. Ze zullen zeggen: “Moge God u maken als Efraïm en Manasse.”' Zo plaatste hij Efraïm vóór Manasse. Daarna zei Israël tegen Jozef: 'Ik zal nu spoedig sterven. Maar God zal jullie ter zijde staan en jullie laten terugkeren naar het land van je voorouders. En jou geef ik meer dan je broers: een bergrug die ik de Amorieten met mijn zwaard en mijn boog afhandig heb gemaakt.'

DE TWAALF STAMMEN VAN ISRAEL (JAKOB) 

EN HUN ZEGEN

Daarop liet Jakob (FaraoJakube) al zijn zonen bij zich roepen en zei: 'Kom allemaal hier, dan zal ik jullie vertellen hoe het je in de toekomst zal vergaan. Kom hier en luister, zonen van Jakob, luister naar Israël, je vader. 

Ruben, mijn oudste zoon ben jij, de eerste vrucht van mijn manlijke kracht, in fierheid en macht de voornaamste. Onstuimig ben jij als het water - nee, jij zult niet de voornaamste zijn, want jij hebt je vaders bed beslapen, je vaders legerstee ontwijd. Hij heeft mijn bed beslapen! 

Simeon en Levi zijn altijd samen, zij beramen niets dan geweld. Ik wil niet deelnemen aan hun beraad, op hun bijeenkomsten wil ik niet zijn. In woede ontstoken doden zij mannen, moedwillig verlammen ze stieren. Vervloekt zij hun grimmige woede, vervloekt hun ontembare razernij. Ik zal hen verstrooien over Jakobs volk, hen over Israël verspreiden. 

Juda, jou zullen je broers bejubelen,voor jou buigt de vijand de nek, voor jou zullen mijn zonen zich buigen. Sterk als een jonge leeuw ben jij, je verovert je prooi, mijn zoon, en keert naar je leger terug. Juda gaat liggen als een leeuw, vol majesteit vlijt hij zich neer - wie zou hem durven wekken?  In Juda's handen zal de scepter blijven, tussen zijn voeten de heersersstaf, totdat hij komt die er recht op heeft, (49:10) totdat hij komt die er recht op heeft - Betekenis van het Hebreeuws onzeker. Ook mogelijk zijn de vertalingen: 'totdat Silo komt', 'totdat hij naar Silo komt', 'totdat zijn heerser komt', 'totdat tribuut is gebracht aan hem' die alle volken zullen dienen.  Aan een wijnstok bindt hij zijn ezel, aan een wingerd het jong van zijn ezelin, in wijn wast hij zijn gewaad, in druivenbloed zijn bovenkleed. Zijn ogen fonkelen door de wijn, zijn tanden zijn wit van de melk. 

Zebulon, aan de zee zal hij wonen, aan zijn strand de schepen ontvangen. Zijn gebied strekt zich uit tot aan Sidon. 

Issachar is een sterke ezel, liggend tussen de manden. Hij zag hoe weldadig de rust was en hoe bekoorlijk het land; er werd hem zwaar werk opgelegd, hij boog zich en droeg zijn last. 

Dan, hij handhaaft het recht van zijn stam als elk van de stammen van Israël. Dan, hij is een slang op de weg, een adder op het pad; hij bijt het paard in de hielen, de berijder komt ten val. Op uw hulp hoop ik, HEER! Gad, een roversbende belaagt hem, maar hij achtervolgt zijn belagers. 

Aser, rijk aan de fijnste spijzen, voedsel voor koningen brengt hij voort. 

Naftali, een hinde in vrijheid, die prachtige kalveren werpt. Een vruchtbare wijnstok is Jozef, een vruchtbare plant bij een bron, met ranken die reiken tot over de muur. De boogschutters, zij haatten hem, zij tergden hem en schoten. Maar zijn boog bleef gespannen, zijn armen en handen soepel, door de hulp van de Machtige, de Machtige van Jakob, door de nabijheid van de Herder, de Rots van Israël, door de God van je vader, de Ontzagwekkende. Hij moge je helpen, hij moge je zegenen met zegeningen van de hemel daar boven en van de oervloed in de diepte, met zegeningen van borsten en moederschoot. De zegen van je vader is rijker dan de zegen van de eeuwige bergen, de kostelijke rijkdom van de eeuwige heuvels. Moge die zegen op Jozef rusten, de uitverkorene onder zijn broers. 

Benjamin, een verscheurende wolf; 's morgens verslindt hij zijn prooi, s avonds verdeelt hij de buit.' 

Dit waren alle stammen van Israël, twaalf in getal, en met deze woorden gaf hun vader elk van hen een eigen zegen. Toen gaf Jakob zijn zonen de volgende opdracht: 

'Als ik straks met mijn voorouders verenigd word, begraaf me dan bij hen in de grot op het land van de Hethiet Efron, in de grot op de akker in Machpela, dicht bij Mamre, in Kanaän, de akker die Abraham van Efron heeft gekocht omdat hij daar een eigen graf wilde hebben. Daar zijn Abraham en zijn vrouw Sara begraven, daar zijn Isaak en Rebekka begraven, en daar heb ik Lea begraven. Het stuk land waarop die grot ligt, is van de Hethieten gekocht.' Na zijn zonen deze opdracht te hebben gegeven trok Jakob zijn voeten weer op het bed. Toen blies hij de laatste adem uit en werd hij verenigd met zijn voorouders

DE STAM VAN JUDAH HEEFT DE SCEPTER OVER DE 12 STAMMEN

Voordat Israël (Jacob) overlijdt, voorspeld Jacob een profetie van zijn 12 zonen waar Juda wordt gezegd dat hij “de scepter” van de 12 stammen draagt. Een van deze twee koninklijke lijnen van JUDAH is terecht de heer met "de Sceptre".

EERSTE MELDING VAN ISRAËL

Bij het grafcomplex van farao Merneptah in Thebes trof Flinders Petrie de oudste niet bijbelse verwijzing naar Israël aan. Verwijst deze tekst naar de stam van Israël of naar de vader van de 12 stammen Jacob, die Israël werd genoemd. Merneptah bestuurde Egypte na Ramses de Grote. Va ca. 1212 tot 1202 en ondernam aan het begin van zijn bewind een veldtocht naar Kanaän (land van Kaïn). Op de zuil van Merneptah vond Petrie een lofprijzing over de militaire verdiensten van deze farao. Er wordt de eerste melding van 'Israël' gemaakt op de "Overwinnings stele" ('Israël stele') van Merneptah: 

(Overwinnings stele van Merneptah'Israël stele')

daarop lezen we de volgende tekst:

“Israël ligt verlaten, zijn zaad is bar”

Egypte overheerst de regio nog tot de 12de eeuw v.Chr. Tussen 1200 en 1100 v.Chr. namen Israëlieten steeds meer gebied van Kanaän in. Het is vreemd dat de naam 'Israël' in Egypte maar één keer voorkomt. Er is een andere naam (van een stad of gebied) die veel vaker voorkomt: 'Isr. Sommige deskundigen (Aharoni, Hadley) zien daarin de naam van de stam Asjer; andere (Kitchen) zijn het daar niet mee eens. Waar 'Isr lag is niet bekend. De naam komt voor het eerst voor op een lijst van veroverde steden van Seti I en komt daarna enkele malen voor in lijsten van Ramses II (de Farao die achter Mozes ging). 

(De vermelding Omri koning van Israël 

op de stèle van de Moabitische koning Mesa)

In namen werd de naam van een god vaak weggelaten. In dit geval kan 'El' zijn weggelaten uit 'Isra-El'. Als Seti I inderdaad Sisak is, dan kunnen we in zijn tijd de eerste vermelding van de afgesplitste staten Juda en Israël verwachten. Juda wordt blijkbaar pas later genoemd, maar 'Isr kan volgens mij heel goed Israël zijn. In de Papyrus Anastasi I uit de late 19de dynastie pocht de schrijver Hori over zijn kennis van Kanaän tegenover de jonge schrijver Amenemope. Hij zegt daarbij dat de laatste moet oppassen dat hij niet in dezelfde positie terechtkomt als 'Qazardi, heerser van 'Isr, toen de hyena hem een boom in gejaagd had!' Als we die koning Qazardi konden opsporen, zou dat nòg een interessant synchronisme opleveren. Helaas is er geen koning van Israël bekend die Qazardi heet. De naam die er nog het meest op lijkt is die van Achazja (rond 850), een zoon van Achab. Hij was volgens de Bijbel een slechte koning en viel uit het raam (2 Koningen 1:2). Als hij impopulair was bij het volk, kan het best zijn dat er na zijn val allerlei grappen vol leedvermaak over hem verteld werden. Hij zou het dus best kunnen zijn. Of de naam kan kloppen, moeten taalkundigen maar uitmaken. Wat betekent 'Israël' eigenlijk? Volgens Genesis 32 betekent het 'Hij vecht met God' omdat Jacob met een engel worstelde, maar dat lijkt me volksetymologie, een sprookje dus. In het Arabisch betekent 'Asr 'kasteel, vesting'; zou 'Isra-el' soms 'de vesting van God' betekenen? Dat lijkt me een toepasselijke verklaring. Het klopt ook met het lied van Luther, Ein' feste Burg ist unser Gott, en met het imago van de moderne staat Israël, die ook veel weg heeft van een fort in een vijandige omgeving.

HET VOLK ISRAËL

Israëlieten of het volk Israël, niet te verwarren met Israëliërs of het Israëlisch volk dat we vandaag kennen, zij zijn het synoniem geworden voor Joden of het Joodse volk (stam van JUDA). Oorspronkelijk was de term Israëlieten, tijdens en na de tijd van het volk Israël in Egypte en voor de dood van Salomo. Israël de collectieve naam voor de leden van de 12 stammen van Israël tot na de dood van Salomo, toen veranderde alles. Volgens het boek Genesis stammen de Israëlieten af van de 12 zonen van Jakob (die Israël werd genoemd). Door een hongersnood gedwongen vestigden zij zich, op uitnodiging van hun broer Jozef (ook uit de stam van Israël die in Egypte woonde) die door God onderkoning (vizier) werd van de Farao (ook uit de stam van Sem), in het land Gosen in Egypte. Gedurende enkele eeuwen groeiden hun afstammelingen snel uit tot een flink volk waarvan enkele stammen bij de elite families van Egypte behoorden. De stam van Levi behoorden tot de hogepriesters en magiers van de Farao. De stam van Juda behoorden al tot de elite families of Faraos van het land. De Egyptische elite (ook uit de stam van Sem), waren ondertussen bang geworden dat zij overvleugeld zouden worden door hun eigen broeders de elite van Israël die zich snel vermenigvuldigende, ze dwongen hun volk tot slavendienst en bevalen uiteindelijk zelfs dat pasgeboren jongetjes gedood moesten worden. In die periode ontstaan de eerste vrijvingen tussen de elite van Egypte en de elite van de stam van Israël. De Leviëten die in die periode ook de magiers of zieners waren van de farao (naast de Egyptische magiers) hadden via hun orakels gezien dat uit hun stam een jongen zou geboren worden die hun uit Egypte zou leiden te samen met de Ark des Verbond, dat wilde zeggen “vesting van God”.

De Leviëten hadden enkele duizende jaren vooraf de Ark van Atlantis naar Egypte gebracht te samen met de Archieven van Atlantis. Een Egyptische magier was te weten gekomen wat het orakel had voorspeld en wou de Egyptische Farao informeren. De Leviëten lieten de magier vermoorden, maar geruchten bereikten de Farao. Voor deze reden gaf de Farao de opdracht de eerst geborene uit de stam van Israël te vermoorden en de toon werd gezet tussen de twee elites.