KONINGRIJK DIASPORA VAN ISRAËL

Het woord diaspora, van oorsprong een Grieks woord (verstrooiing, uitzaaiing), geeft de grootschalige verstrooiing of verspreiding van een volk over verschillende delen van de wereld aan. Vaak wordt hierbij specifiek aan die van de Israëlieten gedacht (styammen van Israël), en aanvankelijk, en lange tijd daarna, is dit ook de enige betekenis van het woord geweest. In veel contexten betekent het woord diaspora de eerste verstrooiïng van het Israëlieten volk over de antieke wereld van het Midden-Oosten als gevolg van de dood van Salomo. In 722 v.chr vluchten weer een deel naar Juda en naar andere continenten zoals Europa waar al bestaande stammen van Israël aanwezig waren vanaf 3000 v.chr, toen ze nog de kans daarvoor hadden zodat daar nog veel meer leden van de 10 stammen terechtkwamen en daar eveneens assimileerden. De vernietiging van de eerste Tempel van Jeruzalem rond 586 v.Chr. bracht weer een verhuis teweeg van de stammen van Israël. De grootste verspreiding, en nu over bijna de gehele wereld, namelijk Noord-Afrika, Europa, Azië en, na de Middeleeuwen, Amerika begon echter na de mislukte Israëlieten opstand in 135 na Chr., welke door Julius Severus werd neergeslagen. Kenmerkend was bij deze verspreiding dat men vrijwillig vertrok om elders een nieuw bestaan op te bouwen. 

De moderne beweging die de Joodse Diaspora wil beëindigen is het zionisme dat ontstond in de 19e eeuw en met als belangrijkste woordvoerder Theodor Herzl.

(Diaspora van Israël)

De Israëlieten voor het grootste deel zijn terug te vinden in het noordwesten van Europa. In Europa vinden we nazaten van de Israëlische stammen voornamelijk terug in de Krim waar ze zich onder de naam 'Kymbri' vestigden. Ook ver boven de Donau in het tegenwoordige Beieren (waar de Beierse Illuminatie is ontstaan, en vanwaar Hitler komt) vinden we veel sporen van deze stammen terug. Omstreeks het begin van de christelijke jaartelling zijn enkele van deze stammen naar de Donau en de Rijn getrokken, waar ze zich met de 'Teutonen' mengden (stam van Noach zoon Jafeth). Daaruit kwamen ten slotte de 'Sicambriërs' voort, één van de Germaanse stammen die we kennen als de 'Franken'. Met andere woorden de Franken komen uit de twee bloedlijnen van Noach zonen, Sem & Jafet. De Dynastie van de Sicambriërs begon in 448 na Christus toen de Merovingen over het rijk van de Franken regeerden. In vrouwelijke lijn zijn de Merovingen afstammelingen van de Sicambriërs. Deze dynastie werd de Dynastie der Merovingen genoemd. Volgens de overleveringen van de Frankische historicus Priscus zouden de Merovingen over 'boven natuurlijke krachten beschikken. Zijn moeder zou door een 'beestachtig' (bestea...satan? of wezen van EN.KI) wezen zijn verleid. Dit 'beest' zou eeuwig voortleven in de komende generaties. Nogmaals zij opgemerkt: 'de Israël bloedlijn' vertegenwoordigt het 'zaad van EN.KI - Lucifer. De Merovingen en hun nageslacht staan bekend om hun esoterische kennis en occulte vaardigheden. Heksen, magiërs en occulte priesters konden door hun rituele praktijken beschikken over buitengewone krachten. Zo communiceerden ze bijvoorbeeld door telepathie. In het graf van koning Childeric I, zoon van de Merovingen, zijn diverse magische satansrelicten gevonden. De bloedlijn van de Merovingenstamt rechtstreeks af van Dagobert II en zijn zoon Sigisbert IV. Door de verbinding van de Dynastie van de Sicambriers en de Dynastie van de Merovingen gaat de Israël bloedlijn door tot en met Godfried van Boullion die in 1090 Jeruzalem veroverde. Vele vroegere en hedendaagse adellijke en koninklijke families gaan terug op de Dynastieën van de Sicambriërs en Merovingen. Enkele voorbeelden van deze huizen: Blanchfort, Gisor, Saint-Clair (Sinclair in Engeland), Montesqieu, Montpézat, Luisignan, Plantard, Habsburg -Lorraine, Stuart, De Medici en vele anderen, zoals Rockefellers, Astors, Dupunt, Krupp die we hier bespreken en in het studiewerk “13 Illuminati”.

12 STAMMEN VERSPREID OVER EUROPA & ISRAËL

Vele onderzoekers vragen zich af , waar de 12 stammen van Israël zijn gebleven in Euopa. Voor het eerst in zovele jaren zullen wij bekend maken waar de stammen van Israël zich vestigden.

1.RUBEN = FRANKRIJK

2.GAD = ZWITSERLAND

3.ASER = NOORWEGEN & IJSLAND

4.NEPTHALIM = SWEDEN EN RUSLAND

5.JOSEPH = AMERIKA 

6.EPHRAIM = ENGELAND en WALES

7.ISSACHAR = FINLAND & ESTONIA

8.ZABULON = NEDERLAND

9.BENJAMIN = BELGIË

10.LEVI = SCOTLAND

11.DAN = DENEMARKEN

12.SIMEON = IERLAND

13.JUDA = ISRAËL

SALOMO CULTUUR OF STAM VAN ISRAËL IN EUROPA

Tegen die tijd had de Graalcultuur van David en Salomo zich uitgebreid naar het westen, met name naar de Merovingische koningen van de Fraken, terwijl verwante takken koninkrijken vormden in Ierland en de Keltsche delen van Brittannië. Deze lijnen waren door middel van huwelijken verbonden met de parallelle stam van de oudtestamentische figuren Cham, Jafet en Tubal-Kaïn (die hadden overleefd als de koningshuizen van Scythië en Anatolië) en de families hadden hun eigen huwelijksbanden gesmeed met de vroege prinsessen van de Egyptische erfopvolging. De eerste Pendragon (hoofd der draken) van Brittannië (Pen Drago Insu¬laris) uit deze lijn was koning Cymbeline van het huis van Camulot (camu¬lot betekent gebogen licht, vandaar Camulot), die werd gekroond omstreeks het jaar 10. De Britse Pendragon kwam niet aan de macht door opvolging van vader op zoon, maar werd individueel gekozen uit de takken van de regerende familie, door een druïdische Raad (Leviëten) van Oudsten, tot koning der koningen. De laatste Pendragon was koning Cadwaladr of Gwynedd uit Wales, die stierf in 664. Rond die tijd viel een groot deel van de Britse eilanden onder de Germaanse invloed van binnenvallende Angelen en Saksen - en Angel-land (Engeland) was geboren, om het te onderscheiden van Schotland en Wales.

HET HUIS VAN DAVID IN EUROPA

Voor de dood van Salomo spraken we over het huis van David, waarmee we naar één van de 12 stammen van Israël verwijzen, stam van Juda. Jezus Christus zijn bloedlijnen stammen af van het Huis van David (vader van Salomo) één van de eerste Koninkhuizen van Juda. 

In de toekomst; 

Ontelbaar zijn de sterren aan de hemel en de zandkorrels aan de zee, even ontelbaar zal ik de nakomelingen maken van mijn dienaar David en van de Levieten die mij dienen.' (Jeremia 33:22)

Het huis van david en de verloren stammen 

Jeremia ch.33; 14 

De dag zal komen - spreekt de HEER - dat ik de belofte die ik het volk van Israël en Juda heb gedaan, gestand zal doen.

Jeremia 33; 15" Op die dag, in die tijd, zal ik aan Davids stam een rechtmatige telg laten ontspruiten, die recht en gerechtigheid in het land zal handhaven.

33; 17 "... Want dit zegt de HEER: Er zal altijd een nakomeling van David op de troon van Israël zitten.

Koning David had vele zonen. Salomo, de zoon van David had 300 vrouwen en 700 concubines en kinderen werden gedragen aan hem. De meeste van de koningen van het Huis van David had meerdere kinderen . Hieruit volgt dat een groot aantal nakomelingen langs de mannelijke kant tot het Huis van David. Afdaling via de mannelijke kant is wat het Schrift voorschrijft.  Het Huis van David regeerde in Juda en heel wat gezinnen onder de huidige dag (joden) sporen zelf van de stam van David af. De Joodse Bijbelse Commentatoren Rashi (10401105) en Abarbanel (1435-1508), de familie van Dayan in Spanje en Syrië, alsmede de Maharal (1512-1609) en vele andere beroemde Rabbijnse geleerden waren afstammelingen van koning David. Afgezien van de nakomelingen van David die zijn te vinden bij de moderne joden zijn er ook nog anderen. Tal van mensen uit de stam van Juda werd verbannen samen met de 10 verloren stammen van Israël. Later gingen leden van het Huis van David aantrouwen met de leiders van de Noordelijke Koninkrijk en werden overgedragen om te leven in die gebieden. Een Aramees inscriptie vermeldt het "Huis van David" enigszins in verband met de stam van Dan in het Galilea. Er was een Judaean entiteit bekend als Yadi in het zuidoosten van Turkije, die was verbonden aan Juda in het zuiden, "hij herstelde Damascus en Hamath, die behoorde tot Juda, voor Israël" (2-Kings 14; 28). De heersers van Yadi had Hebreeuwse namen als Gabbar, Bamah, Hayya, Saul, en vertegenwoordigd misschien een kleine tak van het Huis van David. Yadi was samen verdwenen met de noordelijke 10 verloren stammen van Israël. Een deel van de Verloren Tien stammen werd bekend als de Sakae of Scythen. De Sacae-Scythen ooit naar een onafhankelijk koninkrijk genaamd "Sakastan" in het oosten van Iran. De regerende dynastie van Sakastan geloofde zelf af te stammen van Koning Salomo, de zoon van David. In Iberia (Georgië in de Kaukasus in het zuiden van Rusland), die ook deel uitmaakten van de Scythen was er ook een dynastie (de Arsacid koningen van Parthia) die terug gaan tot de stam van David. De regerende huizen (van David) van de Sakae-Scythen in Sakastan en Scythia die onderling familiale banden hadden met de vorsten van Guti (Goten) en Parthen. Van deze koninklijke en adellijke lijnen kwam de vroege koningen van Scandinavië, van de Franken, en van de AngloSaxons voort. Een andere lijn van de David kunnen we terug vinden in West-Europese adel via Frankrijk. Er was eens een semi-autonome vorstendom in Narbonne (Zuid-Frankrijk) beschreven door Arthur J. Zuckerman (A Jewish Princedom in Feudal France, 768-900, New York, 1972). Het werd geregeerd door een joodse prins van het Huis van David waarvan de nakomelingen waren aangetrouwd met de aristocratie en Koninglijke bloedlijn van Frankrijk en met die van Schotland en Engeland ook. Onder de Welsh, Schots, Engels, en andere groepen in Europa waren er gezinnen die geloofden ze afstammen van koning David van Juda. Er is een sterke traditie van Tea Tephi een prinses van het Huis van David dat naar Ierland kwam, trouwde met een prins van de bloedlijn van Nial en uit deze unie bleek de koningen van Schotland en later die van Brittannië te komen. Genealogen denken dat vele presidenten van de Verenigde Staten behoren tot de Britse en de Ierse Koninglijke bloedlijn van EPHRAIM (stam van Israël).

STAM VAN DAN NAAR EUROPA

Uit onderzoek blijkt dat leden van de stam Dan ook richting Europa zijn getrokken. Het 'Teken van de Adelaar' is het symbool van de stam Dan en we vinden dit teken ook terug bij de Grieken, de Trojanen, de Sicambriërs en de Merovingen. De stam Dan vertegenwoordigt een van de machtigste satanische bloedlijnen van EN.KI (Lucifer) uit de geschiedenis. In ieder land dat ze in Europa veroverden, lieten ze de naam van hun oervader Dan achter (Josua 19:47; Richter 18:27-28; 18:11-12). Ten noorden en ten westen van de Zwarte Zee vernoemden ze bijvoorbeeld rivieren als de Donau, de Dnjepr, de Djestr naar hun stam. Een sprekend voorbeeld is het land 'Denemarken. In de Ierse geschiedenis vinden we immigranten terug met de naam Tuatha de Danaans. In vertaling betekent dit 'Stam van Dan'. In Ierland liet de stam van Dan vele wegwijzers achter: Dan-Lough, Dan-Sower, Dun-Dalk, Dun-Druïn, Don-e-Gal, Dun-Glow en Dun-More. In de Ierse taal betekent het woord Dun hetzelfde als het woord Dan in het Hebreeuws. 

BRITS ISRAËL

Brits Israël is het geloof dat de Kelten en Germanen, en speciaal de inwoners van Engeland en West-Europa, oorspronkelijk de verloren 10 stammen van het noordelijke koninkrijk van Israël zijn die door de Assyriërs waren weggevoerd.

Dit was populair rond 1900 maar heden zijn er ook nog wel aanhangers vooral in protestantse kringen. De belangrijkste voortduwer van deze beweringen in Europa was priester Boudet die “Le Vrai Lanque Celtique” schreef (Mysterie van Rennes-Le-Chateau). Op historisch gebied zijn er geen gegronde redenen om Kelten en Germanen met de oude Israëlieten te vereenzelvigen, alleen dat ze uit dezelfde bloedlijn komen van Noach zijn zoon Jafeth. En dit wordt dan ook in wetenschappelijke kringen algemeen afgewezen. Vaak wordt dit geloof met antisemitisme en Nazisme geassocieerd omdat veel Brits Israël gelovigen aannemen dat de meerderheid der joden, en vooral Askenazische joden, afstammen van de Chazaren en dus 'valse' joden zijn (dus 10 stammen van Israël - illuminati) die beweerden geen jood te zijn, zoals ze zeggen waren hun indentiteit verloren. De Chazaren waren een Turkse stam in de buurt van de Kaukasus die in de 7e/8e eeuw tot het jodendom overging. Dit was ook een bestanddeel van de officiële Nazi-rassenleer en tegenwoordig nog steeds populair bij veel white-suprematist groeperingen. Brits Israël wordt vandaag gesteund door de Koninklijke familie Windsor die zelf uit de stam van Ephraim komt.

(kaart van Brits Israël) 

DE STAM VAN DAVID - KONINGIN ELISABETH 

Ook het Britse koningshuis beweren dat zij regelrecht afstammen van het huis David, dat is zelfs door hun een keer onweerlegbaar met een stamboomonderzoek aangetoond. Deze stamboom is een vervalsing die zij hebben gemaakt op de troon van David op te eisen. Zij zullen dan ook de laatste antichrist (Grand Monarch) verder brengen.

Onder de troon van Elizabeth bevindt zichzelfs een mysterieuze steen die in het bezit van David is geweest. In Groot-Brittannië heeft de leer van de verloren stamen natuurlijk altijd veel meer in de aandacht gestaan. Daar zijn er bibliotheken over volgeschreven. De Scythen, de Kelten, de Saksen, het zijn allemaal volkeren die hun wortels in het heilige Huis van Israël hebben liggen (kom ik later op terug).

DE STAM VAN GAD & DE KELTISCHE STAM GAD

De Kelten is de naam van een Indo-Europese bevolkingsgroep die in de eenentwintigste eeuw nog op delen van de Britse Eilanden en het schiereiland Bretagne wonen. Zijn kwamen uit de 3 belangrijkste stamen Simon, Ephraim en de Levieten. In Frankrijk waren de Kelten van de stam van Ruben. In het verleden bewoonden zij echter een veel groter gebied en was hun aantal relatief gezien ook vele malen groter. Zijn vinden hun oorsprong door de stam van Jafeth (zoon van Noach). Het Keltische taal- en cultuurgebied strekte zich ooit over Europa uit van Ierland tot aan Thracië, en voorbij Europa in Anatolië, maar is tegenwoordig beperkt tot enkele kleine gebieden in West-Europa. De Kelten waren afkomstig uit Midden-Europa, vermoedelijk benoorden de Alpen. Zij waren afkomstig uit de driehoek Slowakije, Polen, Oekraïne met als centraal punt de plaats "Lemberg" welke nog steeds bestaat. Hun voorouders trokken van de Zwarte Zee naar Oost-Europa in ongeveer het 3e millennium v. Chr.. Bekend is dat zij als huurleger de staat Galatië hebben gesticht in het huidige Turkije (waar we al gezien hebben dat vandaar de 10 verloren stammen van Israël kwamen).  Ze zijn verwant aan de Germanen, Grieken, Latijnen en andere Indo-Europeanen wier voorouders in dezelfde groep 'emigranten' zaten. Zij komen allen uit de stam van Jafeth (zoon van Noach). Over hun profilering van de andere Indo-Europeanen als aparte groep is weinig met zekerheid te zeggen maar vermoedelijk gebeurde dit tussen 2000 en 1000 v. Chr. Belangrijke opgravingen uit het oorsprongsgebied van de Kelten werden in het begin van de 20ste eeuw gedaan in La Tène en Hallstatt. Vanaf ongeveer 750 v. Chr. begonnen zij zich in noordwestelijke richting te bewegen tot zij rond 400 v. Chr. het grootste deel van West-Europa bewoonden. Waarschijnlijk gingen de niet-Indo-Europese volkeren die ze tegenkwamen na verloop van een paar generaties in de Kelten op. In de 3e eeuw v. Chr. vielen Kelten zelfs Griekenland en Turkije binnen. Daar werden ze bekend als de Galaten. In de 4de en 3de eeuw voor Chr. bezetten de Kelten Noord-Italië en de gebieden van de Etrusken en bedreigden ook de toen nog kleine Romeinse Republiek. Een Keltische stam onder leiding van Brennus bezette zelfs de stad Rome en was slechts bereid te vertrekken nadat de Romeinen een grote afkoopsom aan hem betaald hadden. Dat de Kelten zich over een zeer groot gebied gevestigd hadden, is nog aan veel woorden zoals eigennamen te herkennen waar het element "Gal" voor "Kelt" in voorkomt:

Galicië (Spanje)

Gallië (oude naam voor Frankrijk, België, stukje van Nederland, Zwitserland, Duitsland, ... )

Galatië (streek in Klein-Azië, thans Turkije. Ankara (Eerst Ankira), was aanvankelijk een Keltische stad)

Gaelic (Gaelische familie Keltische talen, waaronder Schots-Gaelisch, Iers-Gaelisch)

Galieä, het gebied uit Jeruzalem waar de 10 stammen van Israël kwamen.

Vanaf 100 v. Chr. veroverden de Romeinen - die hun imperium aan het uitbreiden waren de meeste Keltische gebieden in Europa behalve de meest westelijke delen in tegenwoordig Ierland en Schotland. In het Romeinse Rijk kwam een proces van romanisering op gang. Dit werd niet actief aangemoedigd door de Romeinen maar dit was eerder een spontaan proces. Zo verdwenen de Keltische taal en cultuur binnen een paar generaties van het toneel. Alleen in afgelegen streken op het minder dicht bevolkte platteland wist de Keltische identiteit zich langer te handhaven. In Gallië ontstond een Gallo-Romeinse mengcultuur.

ISRAËL = KELTISCHE VOLKEREN

o Britten

o Bretoenen

o Cornish

o Cumbriërs

o Galaten

o Galliërs

o Galumben

o Ieren

o Kelt-Iberiërs

o Leponten

o Manx

o Picten

o Schotten

o Sequani

o Welsh

GALATIA - KELTISCHE STAM TOT JERUZALEM  & EGYPTE (3000 vchr)

Galatia of Galatië was in de oudheid een streek in centraal Anatolië. Galatia werd bewoond door de Galaten, deze kwamen van de stam van GAD. Dit volk stamt af van de Kelten die in de vierde eeuw voor Christus onder leiding van Brennus Macedonië binnenvielen. De Galaten kwamen om Nicomedes I van Bithynia te helpen in de strijd tegen zijn broer. 

De Galaten vestigden zich onder meer in het oostelijke gedeelte van Phrygia. In 25 v. Chr. werd Galatië, het gebied van de Galaten in Klein-Azië, ingelijfd bij het Imperium Romanum, als onderdeel van de aan Augustus toegekende provincia Galatia, en werd bestuurd door een legatus Augusti pro praetore, die te Ancyra resideerde. De apostel Paulus kwam volgens het Nieuwe Testament in de eerste eeuw na Christus naar Galatia om daar te vertellen over het leven van Christus. In zowel Handelingen, Timotheüs 2 en de Galaten wordt hiernaar verwezen.

GALATEN STAM (3000 vchr)

Galaten (Latijn Galatae) is de collectieve benaming die gegeven wordt aan een aantal Keltische stammen die in de 3e eeuw v. Chr. vanuit het Donaugebied Griekenland en Klein-Azië binnendrongen. Ze waren afstammelingen van Jafeth (zoon van Noach). Ze trokken plunderend door Griekenland, en trokken daarna de Hellespont over. In 278 v. Chr. traden zij in dienst van Nicomedes I van Bithynië die op dat moment in een dynastieke strijd verwikkeld was. Ook nadat zij door Antiochus I Soter werden verslagen, bleven de Galaten berucht om hun strooptochten in Klein-Azië, en vele Griekse stadsstaten moesten het ontgelden of anders een schatting betalen om met rust gelaten te worden. Aan deze praktijken kwam geleidelijk een einde toen Attalus I van Pergamon weigerde nog langer schatting te betalen. Hij bracht hen in 230 v Chr. een zware nederlaag toe, waarna zij zich - vrijwillig of onder dwang - vestigden in Klein-Azië, in de later naar hen genoemde landstreek Galatië. Hun hoofdstad was Ancyra, het huidige Ankara. Sindsdien bleven zij als huurlingen dienst doen bij verschillende hellenistische vorsten, zoals bv. aan de zijde van Antiochus III tegen de Romeinen (waarvoor zij overigens gestraft werden door een Romeins expeditieleger onder het bevel van Manlius Vulso). In 188 v. Chr. kozen de Galaten partij tegen Eumenes II, die hen met Romeinse hulp kon verslaan, waarna hun grondgebied tot 166 deel uitmaakte van het Rijk van Pergamon. Vanaf 166 genoten de Galaten in theorie de autonomie, maar in de praktijk bleef hun gebied bedreigd door hun buurstaten. In 25 v. Chr. werd het gebied ingelijfd bij het Romeinse Rijk, als onderdeel van de keizerlijke provincie Galatia, en werd bestuurd door een Legatus Augusti pro praetore, die te Ancyra resideerde. De Galaten, en meer bepaald hun onderwerping, waren een geliefd thema in de hofkunst van het Rijk der Attaliden. De overwinningsmonumenten van Attalus I geven een goed beeld van hun strijdlustige en vervaarlijke uiterlijk. In hun grondgebied Galatië maakten zij de heersende klasse uit, boven de onderworpen volkeren. Ondanks de toenemenende hellenisering, en later romanisering, hielden zij nog eeuwenlang vast aan hun Keltische taal en gebruiken.