HUIS VAN DAVID - JUDA STAM

Het Huis van David is het Judese koningshuis dat begon met de regering van koning David in de 11e eeuw v.Chr. David en zijn zoon Salomo regeerden over het verenigde koninkrijk van Israël.

Na de burgeroorlog waarbij het koninkrijk van Israël zich afscheidde van Juda waren Davids nakomelingen alleen nog koning van Juda tot de inname van Jeruzalem door Babylon.

In de eeuwen erna verwachtten de profeten iemand uit het huis van David die het koninkrijk weer zou herstellen en de 'heidenen' zou onderwerpen. Dit zou de messias zijn. Volgens het Nieuwe Testament behoorde Jezus tot het Huis van David. Tijdens de Joodse oorlog van 66 tot 70 vermoordden de Romeinen iedereen die ze ervan verdachten tot het huis van David te behoren.

DE STAM VAN JUDA - GENERATIES TOT JEZUS

Deze indeling in generaties van veertig jaar komt ook naar voren, in het geslachtsregister van Matteüs 1 :6-16, waarin de stamboom van de Messias wordt beschreven. Het register strekt zich uit over een periode van 1080 jaar, vanaf koning David tot Jezus, en bevat 27 generaties van elk 40 jaar. Dat is belangrijk voor Jezus' positie als de verwachte Heiland (die was voorspeld in Zacharia 9:9),. omdat 1080 werd beschouwd als het magische lunaire getal van het eeuwige vrouwelijke - de spirituele energie van bronnen en rivieren.Zijn tegenpool in de solaire kracht was het mannelijke getal 666. Volgens Openbaringen 13:8 was dit 'het getal van een man'. Samen opgeteld zijn het vrouwelijke en mannelijke getal 1746, hetgeen Plato 'fusie' noemde, en in het numerieke systeem van het Griekse Gematria was dit het getal van het heilige huwelijk - het Hieros Gamos.

DE KOMST VAN DE MESSIAS UIT DE STAM VAN JUDA

De Joden hielden er vele ideeën op na over de verwachte verlosser en elk van deze verschillende scholen van de Messiaanse leer kon ter staving van haar beweringen wijzen op uitspraken in de Hebreeuwse geschriften. Gewoonlijk lieten de Joden hun nationale geschiedenis aanvangen met Abraham, en het hoogtepunt ervan werd gevormd door de Messias en het nieuwe tijdperk van het koninkrijk Gods. In vroegere tijden hadden zij zich deze verlosser voorgesteld als 'de dienstknecht des Heren', daarna als 'de Zoon des Mensen', terwijl sinds kort sommigen zelfs zover gingen de Messias aan te duiden als de 'Zoon van God.' Maar of hij nu 'Abrahams zaad,' of 'de zoon van David' werd genoemd, allen waren het erover eens dat hij de Messias, de 'gezalfde,' zou zijn. Aldus ontwikkelde zich het begrip van de 'dienstknecht des Heren' geleidelijk tot dat van de 'zoon van David,' de 'Zoon des Mensen' en de 'Zoon van God.'In de dagen van Johannes en Jezus hadden de meer ontwikkelde Joden zich een idee gevormd over de komende Messias als de vervolmaakte Israeliet die Israel vertegenwoordigde, die als de 'dienstknecht des Heren' het drievoudig ambt van profeet, priester en koning in zich verenigde. De Joden geloofden oprecht dat, evenals Mozes hun voorvaderen door mirakuleuze wonderdaden uit de Egyptische slavernij had verlost, de komende Messias het Joodse volk van de Romeinse overheersing zou verlossen door middel van nog grotere wonderkracht en wonderbaarlijke overwinningen van hun ras. De rabbijnen hadden ongeveer vijfhonderd passages uit de Schrift bijeengezocht, waarvan zij beweerden dat deze, ondanks hun klaarblijkelijke onderlinge tegenstrijdigheid, een profetie inhielden aangaande de komende Messias. Temidden van al deze details van tijd, techniek en functie, verloren zij bijna geheel de persoonlijkheid van de beloofde Messias uit het oog. Zij hoopten meer op een herstel van de Joodse nationale glorie - Israels verheffing in de wereld - dan dat zij uitzagen naar de redding van de wereld. Hieruit blijkt dat Jezus van Nazaret nooit aan deze materialistische Messiaanse voorstelling in het Joodse denken zou kunnen beantwoorden. Indien de Joden deze profetische uitspraken maar in een ander licht hadden gezien, zouden veel van hun vermeende Messiaanse voorspellingen hun denken heel natuurlijk hebben voorbereid op het inzicht dat Jezus het oude tijdperk zou afsluiten en een nieuwe, betere tijdsbedeling van genade en verlossing voor alle naties zou inluiden. De Joden waren opgevoed met het dogma van de Shekinah . Dit befaamde symbool van de Goddelijke Tegenwoordigheid was evenwel niet te zien in de tempel. Zij geloofden dat het door de komst van de Messias weer hersteld zou worden. Zij hielden er verwarrende ideeën op na over de zonde van het ras en de veronderstelde boze natuur van de mens. Sommigen leerden dat door Adams zonde het mensenras was vervloekt en dat de Messias deze vloek zou wegnemen en de mens weer in Gods gunst zou brengen. Weer anderen leerden dat God, toen hij de mens schiep, hem zowel een goede als een slechte natuur had ingeschapen en dat hij, toen hij de uitwerking van deze regeling waarnam, zeer teleurgesteld was en er 'berouw over had dat Hij de mens aldus had gemaakt.' En zij die dit leerden geloofden dat de Messias zou komen om de mens van die aangeboren slechte natuur te verlossen.De meerderheid der Joden geloofde dat zij nog steeds onder de Romeinse overheersing moesten kwijnen vanwege hun nationale zonden en vanwege de halfslachtigheid van de niet-Joodse bekeerlingen. De Joodse natie had niet van ganser harte berouw getoond ; derhalve stelde de Messias zijn komst uit. Er werd veel gesproken over berouw; vandaar de machtige en onmiddellijke aantrekkingskracht die uitging van Johannes' prediking: 'Hebt berouw en laat u dopen, want het koninkrijk des hemels is nabij.' En het koninkrijk des hemels kon voor iedere vrome Jood slechts één ding betekenen: de komst van de Messias. Er was één aspect aan de zelfschenking van Michael dat totaal vreemd was aan de Joodse opvatting van de Messias, en dat was de vereniging van de beide naturen, de menselijke en de goddelijke. De Joden hadden zich de Messias op verschillende wijzen voorgesteld, als de vervolmaakte mens, als bovenmenselijk, en zelfs als goddelijk, maar zij waren nooit op de gedachte gekomen van de vereniging van de menselijke natuur en de goddelijke. Dit vormde dan ook het grote struikelblok voor de eerste discipelen van Jezus. Zij begrepen de menselijke voorstelling van de Messias als de zoon van David zoals door de oude profeten was voorgesteld, als de Zoon des Mensen, de bovenmenselijke idee van Daniël en van enkelen der latere profeten, en zelfs als de Zoon van God, zoals uitgebeeld door de schrijver van het boek Henoch en door bepaalde tijdgenoten van deze schrijver; maar nooit was ook maar één ogenblik het ware begrip bij hen opgekomen van de vereniging in één aardse persoonlijkheid van de twee naturen, de menselijke en de goddelijke. De incarnatie van de Schepper in de vorm van het schepsel was voordien niet geopenbaard. Dit werd pas in Jezus geopenbaard: de wereld wist van deze zaken niets af totdat de Schepper-Zoon vlees was geworden en onder de stervelingen van dit gebied woonde.

BETEKENIS VAN DE MESSIAS

De Nederlandstalige term messias is afgeleid van de stam masjach, een Hebreeuws woord dat bijna altijd verwijst naar de inwijding van objecten door middel van zalfolie. Het werkwoord wordt gebruikt voor de heiliging van objecten zoals de tabernakel. Het zelfstandig naamwoord masjiach wordt echter alleen gebruikt voor individuen. Etymologisch betekent messias de gezalfde. Deze titel wordt in de Hebreeuwse Bijbel voor verschillende personen gebruikt, zoals profeten, priesters en koningen. In het jodendom is de messias een leider die een messiaanse periode van vrede en welvarendheid voor Joden en andere volkeren gaat inluiden, die uiteindelijk leidt tot de eindtijd. De persoon in kwestie zou afstammen van Koning David en zou het leiderschap van zijn koningshuis herstellen. De messias wordt genoemd als belangrijke profeet en koning, onder het voorbehoud dat hij als profeet minder belangrijk is dan Mozes en als koning minder belangrijk dan Koning David. Verschillende keren in de geschiedenis zijn er onder de Joden mannen opgetreden die aanspraak op de titel van messias maakten, maar in geen van deze gevallen werd zo'n claim langdurig gesteund binnen het jodendom. Een dergelijke messias was bijvoorbeeld Simon bar Kochba, leider van de Tweede Joodse Opstand (rond 135). In het christendom gelooft men dat de Messias is gekomen in de persoon van Jezus als Christus. De term 'Messias' wordt in het christendom daarom vaak gebruikt om Jezus mee aan te duiden. De Messias heeft hier een menselijke en een goddelijke kant (zie de tweenaturenleer). Hij wordt hier aangeduid als de Zoon van God en is zelf God, zij het op een andere wijze dan de Vader en de Heilige Geest met wie hij samen een drie-eenheid vormt. De Messias speelt een belangrijke rol in de christelijke eschatologie of eindtijdverwachting, het gaat zelfs om de hoofdrol want bij zijn terugkomst zal Jezus Messias afrekenen met alles wat vijandig staat tegenover God en hemzelf en het kwade bedrijft, om daarna vanuit Jeruzalem de regering van de aarde te hand te nemen. Binnen de islam wordt meestal aangenomen dat de profeet Jezus de messias (al-masih) is. Hieronder verstaat men dat hij ten hemel is gevaren en terug zal komen om de rest van zijn leven af te maken en de aarde te zuiveren van afgodendienaren. Jezus is volgens de islam een profeet, waarmee hij dus niet de dood heeft kunnen vinden middels mensenhanden. Jezus zou in de nacht van de overlevering aan de Romeinen ten hemel zijn gevaren en Judas Iskariot nam de gedaante van Jezus aan en werd gekruisigd. De komst van Mohammed zou reeds door Jezus zijn verkondigd. Het inluiden van het laatste der dagen wordt gedaan door al-Mahdi;

DE GENERATIES TOT JEZUS

Deze indeling in generaties van veertig jaar komt ook naar voren, in het geslachtsregister van Matteüs 1 :6-16, waarin de stamboom van de Messias wordt beschreven. Het register strekt zich uit over een periode van 1080 jaar, vanaf koning David tot Jezus, en bevat 27 generaties van elk 40 jaar. Dat is belangrijk voor Jezus' positie als de verwachte Heiland (die was voorspeld in Zacharia 9:9)21,. omdat 1080 werd beschouwd als het magische lunaire getal van het eeuwige vrouwelijke - de spirituele energie van bronnen en rivieren.22 Zijn tegenpool in de solaire kracht was het mannelijke getal 666. Volgens Openbaringen 13:8 was dit 'het getal van een man'. Samen opgeteld zijn het vrouwelijke en mannelijke getal 1746, hetgeen Plato 'fusie'23 noemde, en in het numerieke systeem van het Griekse Gematria was dit het getal van het heilige huwelijk - het Hieros Gamos.24

DE GEBOORTEDAG VAN JEZUS - 

In Matteüs 2:3 speelt de geboorte van Jezus zich af tijdens het bewind van koning Herodes van Judea. In Matteüs 2:22 wordt deze koningszoon Archelaüs genoemd. zodat we weten dat het hier gaat om Herodes I. bijgenaamd de Grote. die stierf in het jaar dat we nu 4 vóór Christus noemen.

Jezus zou zijn geboren in het jaar van de joodse volkstelling van keizer Augustus. toen Quirinius gouverneur van Syrië was. In De oude geschiedenis van de joden uit de eerste eeuw wordt vermeld dat er in Judea inderdaad een volkstelling was. Die werd uitgevoerd door de Romeinse senator Quirinius op verzoek van keizer Augustus. Wat betreft Jezus' geboorte krijgen we informatie dat hij plaatsvond vóór het jaar 4 v. Chr. (Matteüs) en in het jaar 6 (Lucas).' Dat betekent minimaal een tijdsverschil van negen jaar, en zonder de gemeenschapsarchieven van de Dode-Zeerollen zou deze schijnbare tegenstrijdigheid onbegrijpelijk zijn. Het blijkt echter dat een 'geboorte' een tweevoudige gebeurtenis was. Eerst was er de fysieke geboorte; daarna volgde de geboorte in de gemeenschap. De tweede gebeurtenis was een symbolisch ritueel van wedergeboorte, waarbij het kind ceremonieel in linnen doeken werd gewikkeld (ingebakerd) en figuurlijk in de samenleving werd gebracht. Deze gebeurtenis wordt vastgelegd in Lucas. terwijl in Matteüs Jezus' eerdere, fysieke geboorte wordt vermeld. Lucas verklaart dat deze tweede gebeurtenis plaatsvond in het jaar 6 (het jaar van Quirinius en de volkstelling), waaruit we kunnen afleiden dat Jezus feitelijk is geboren in 7 v. Chr., dus inderdaad tijdens de tweede regeringsperiode van Herodes de Grote. In chronologieën van de Bijbel wordt de geboorte van Jezus meestal geplaatst in het jaar 5 v. Chr. (bijvoorbeeld in de Oxford Concordance Bib/e). Dit verschilt maar twee jaar met de werkelijkheid - maar wat heeft dit alles te maken met ons conventionele datumsysteem van vóór en na Christus (ook wel Anno Domini genoemd)? De eerste chronologische weergave van bijbelse data verscheen in 526 en was berekend door de monnik Dionysius Exiguus. Volgens zijn berekening was Jezus geboren in het Romeinse jaar 754 AUC (Anno Urbis Conditae, hetgeen betekent: 'In het Jaar na de Stichting van de Stad [Rome]). In deze context kwam 754 AUC overeen met het jaar 1 na Christus, zodat onze aanduiding met 'na Christus' of Anno Domini (het jaar des Heren) wel degelijk zou kloppen. Daarna werd echter bepaald dat. aangezien Jezus was geboren tijdens het bewind van koning Herodes de Grote, hij geboren moest zijn voor de dood van Herodes in 750, AUC, en deze datum was al gelijkgesteld met het jaar 4 v. Chr. Daarom werd de kalender van Dionysius bijgesteld door de Engelse uitgever William Eusebius Andrews van Norwich (1773-1837), en door zijn tegenhangers uit New Y ork. George Pardow en William Denman. Zij stelden Jezus' geboortejaar nauwkeuriger vast en kwamen uit op 5 v. Chr. (749 AUC), een jaar voor de dood van Herodes. Deze datum wordt tegenwoordig meestal gebruikt in naslagwerken, maar hij stelt de vroeger zo stevig verankerde indeling van vóór en na Christus volledig op losse schroeven.

BEREKENING VAN DE DATUM - (7 v.chr)

De gebeurtenis in Jeruzalem op Jezus' vierentwintigste verjaardag is van doorslaggevend belang, want ze bepaalt de exacte maand [van Jezus' geboorte], en in Lucas wordt gezegd dat ze plaatsvond tijdens Pasen (Pesach). Leviticus 23:5, in het Oude Testament, bepaalt hierover het voorschrift. namelijk dat het Paasfeest of Pascha voor de Heer plaatsvindt op de avond , van de 'veertiende dag van de eerste maand'. Het Joodse Nieuwjaar wordt gevierd in september, en Pesach in maart. Er bestaat echter wel een verschil tussen de termen Nieuwjaar en Eerste Maand, hoewel geen van beide overeenkomen met de januari-december cyclus van de Gregoriaanse kalender. Het Joodse Nieuwjaar, Rosh Hashanah (Hoofd van het Jaar) genoemd, vindt plaats op de eerste en tweede dag van tishri (september-oktober), terwijl Leviticus verwijst naar de gedenkdag Yam Ha-Zikkaron, in de maand nisan (maart-april). In de praktijk vallen deze feesten in de equinoxmaanden maart en september. Het is echter wat verwarrend dat de 'eerste maand' van de joodse kalender niet tishri is, maar nisan - de maand die altijd werd gebruikt om de regeringsjaren van koningen te tellen. Hoe dan ook. aangezien Jezus zijn 'twaalfde jaar' (de leeftijd van 24 jaar) inging in 759 AUC [6 na Chr.] en bij de tempelgeleerden zijn daarbij behorende graad behaalde tijdens Pesach, kunnen we hieruit opmaken dat zijn verjaardag in het begin van nisan (maart) viel. vóór de veertiende, zoals wordt aangegeven in de voorschriften voor Pesach in Leviticus. Voor het berekenen van de juiste datum kunnen we gebruikmaken van het datumidioom van het Nieuwe Testament. dat werd vastgelegd in de Esseense datumtermijnen van de Dode-Zeerollen. Deze beginnen met het bepalen van de equinoxen en zonnewendes. .In het Grieks van het Nieuwe T estament verwijst de zin en ekenais tais. hemerais (in die de dagen) naar de equinoxmaand tishri (september), en de zin en tais hemerais ekenais (in de dagen die) naar de equinoxmaand nisan (maart). De zin en tais hemerais tautais (in de dagen deze) betekent tamuz (juni), en en tautais tais hemerais (in deze de dagen) is tebeth (december). De beslissende factor is steeds de plaats van het zelfstandig naamwoord hemerais (dagen).6 Verder verwijst treis hemerais (drie dagen) naar dag 3 (dinsdag), waarbij zondag dag 1 is, enzovoort. Als er een uitdrukking wordt gebruikt als hemerai okto (dag 8), krijgt die een plaats met betrekking tot dag 1; dat wil zeggen, de achtste dag na een bepaalde gebeurtenis op zondag (dus de volgende zondag), in plaats van dat ze dag 1 van een tweede weekcyclus wordt genoemd. Dit is belangrijk bij het bestuderen van het verhaal van Lucas over Jezus' besnijdenis. Het verbond van de besnijdenis wordt omschreven in Genesis 17: 11-12 en houdt in dat deze moet worden uitgevoerd als een jongen acht dagen oud is. Dit wordt bevestigd in Leviticus 12:3. Wat betreft Jezus, vermeldt Lucas 2:21: 'En toen er acht dagen verstreken waren en hij besneden moest worden (...)' maar in het oorspronkelijke Grieks staat niet okto hemerais (acht dagen), maar hemerai okto (dag 8), waarmee een zondag wordt aangeduid die volgt op een bepaalde dag.-l zondag. Uit Leviticus weten we echter dat dit ook acht dagen na Jezus' geboorte was, die ook op een zondag geweest moet zijn. Bovendien weten we dat dit een zondag was vóór Pesach op 14 nisan (maart), zodat de keuze wordt beperkt tot een van twee mogelijke zondagen. Wat betreft de dagen van de maand zien we dat er specifieke definities waren voor belangrijke data, met behulp van termen als 'deze dag', 'die dag', 'volgende dag' en 'laatste dag'. De eerste dag van een maand werd omschreven als 'deze dag' of 'vandaag', een term die tevens de datum van het Romeinse nieuwjaar vastlegde, volgens de Juliaanse kalender uit 46 v. Chr. Voor de geboortedag van Jezus wordt de term heel specifiek gebruikt: 'Vandaag is in de stad van David voor jullie een redder geboren (...)' (Lucas 2:11) en de Romeinse kalender begon op 1 maart. Hieruit volgt dat Jezus werd geboren op zondag 1 maart in 7 voor Christus, volgens de Juliaanse kalender. En volgens Finigan's Handbaak of Biblical Chronology viel deze datum inderdaad op een zondag.

VERANDEREN VAN DE GEBOORTEDATUM

Om te conformeren aan de Messiaanse conventie zou Jezus.vervolgens.15 september toegewezen hebben gekregen als officiële geboortedag, om zijn status te reguleren. Sommige streng orthodoxe tradities houden nog steeds vol dat Jezus is geboren in september (tishri), de maand van de verzoening (Yam Kippur). Deze maand was officieel vastgesteld als geboortemaand van dynastieke erfgenamen, ongeacht wanneer ze werkelijk waren geboren.8 Pas in 314 veranderde keizer Constantijn de datum van Jezus' geboorte eigenmachtig in 25 december. Daarvoor hij twee redenen. Ten eerste werd de christelijke viering daardoor bevrijd van joodse associaties, zodat er werd gesuggereerd dat Jezus zelf een christen was en geen jood. Ten tweede moest de geboortedag samenvallen met het heidense zonnefestival, na de zonnewende van de winter - een datum waarmee de inwoners van Rome vertrouwd waren.

DE GENERATIE VAN JEZUS

76 ,voorouders. Jezus vormt zo de 77ste generatie na de schepping. Eerste Boek van Henoch. Daarin staat immers te lezen dat de aartsengel, Rafaël de opstandige engelen vastbindt en dat hun gevangenschap zeventig generaties zal duren 'tot aan de dag van hun oordeel en hun voleinding, totdat het oordeel dat tot in eeuwigheid geldt, zal zijn voltrokken'. Volgens Henoch gaat de Dag des Oordeels gepaard met het optreden van de messias.

DE BROERS EN ZUSTERS VAN JEZUS

In Matteüs 13:55 wordt verklaard dat Jezus broers had: Jakobus, Jozef, Simon en Judas. Hun namen worden herhaald in Marcus 6:3. In de brieven van het Nieuwe Testament verwijst Paulus specifiek naar zijn ontmoeting in Jeruzalem met 'Jakobus, de broer van de Heer' (Galaten 2: 1-1 0 en Hande lingen 15:4-34). Matteüs 13:56 en Marcus 6:3 vermelden dat Jezus' naast broers ook zusters had. In de Panarion en Ancoratus van Epiphanius24 worden ze Maria, Salome en Joanna genoemd. Zusters van Jezus worden ook vermeld in het Voorevangelie van jakobus,25 in het Evangelie van Filippus,26 en in de Apostolische Constituties van de Kerk zelf. In het Nieuwe Testament verschijnen deze zusters bij het kruis en de graftombe van Jezus, samen met Maria Magdalena. Maria en Salome verschijnen bijvoorbeeld in Marcus 15:47, terwijl Joanna en Maria verschijnen in Lucas 24: 1 0 en Maria opnieuw verschijnt in Matteüs 28: 1. (Salome werd ook wel Sarah of Sarah-Salome genoemd; Sarah was een onderscheiding, die 'prinses' betekende.)

DE ONTMOETING TUSSEN JEZUS EN JOHANNES - (25 n.chr)

(schilderij van Jezus en Johannes) 

Tegen december van het jaar 25 n.Chr., toen Johannes op zijn reis langs de Jordaan in de buurt van Pella was aangekomen, had zijn faam zich door geheel Palestina verbreid en was zijn werk het voornaamste onderwerp van gesprek geworden in alle steden rond het meer van Galilea. Jezus had zich in gunstige zin uitgelaten over de boodschap van Johannes en dit had velen uit Kafarnaüm ertoe gebracht zich aan te sluiten bij de sekte van Johannes, die berouw en doop voorstond.

JEZUS DOOP - (26 n.chr)

Op zondagmorgen, 24 februari, a.d. 26, nam Jezus aan de rivier bij Pella afscheid van Johannes de Doper, om hem nooit meer terug te zien in het vlees.

DE GEBEURTENISSEN OP EEN SABBATDAG - (26 n.chr)

Het eerste openbare optreden van Jezus na zijn doop vond plaats op 2 maart, a.d. 26, in de synagoge van Kafarnaüm. De synagoge was overvol. Aan het verhaal over de doop in de Jordaan was nu het nieuws uit Kana toegevoegd over het water en de wijn. Jezus gaf ereplaatsen aan zijn zes apostelen en zijn broers in het vlees, Jakobus en Judas, zaten ook bij hen.

JEZUS & MARIAMAGDALENA HUWELIJK

Volgens de chronologie van het evangelie vond de bruiloft in Kana, Galilea, plaats in juni 30, hetgeen absoluut juist is.