KONINKRIJK VAN BENJAMIN IN BELGIË (440)

In 440 stichtten ze een koninkrijk van Benjamin met als centrum Doornik. Ze breidden hun rijk steeds verder uit naar het zuiden, onder Childerik tot aan de Somme, later onder Clovis tot aan de Loire. Bij de dood van Clovis in 511 hadden ze bijna de volledige provincie Gallia onder controle dat voortaan 'Frankrijk' zou heten, het rijk van de Franken. Clovis behoorde tot de eerste dynastie van dit Rijk der Franken: de Merovingische dynastie.

HUIS VAN DE MEROVINGISCHE - (BELGIË)  STAM VAN BENJAMIN (447 - 751)

De Merovingen waren een dynastie van Frankische koningen, die een regelmatig veranderend gebied in delen van het huidige Frankrijk en Duitsland regeerden van de 5e tot in de 8e eeuw.

De Merovingen zijn genoemd naar hun eerste koning Merovech of Meroveus, koning van de Salische Franken van 447 tot 457. Zij beweren af te stammen van Noach en kwamen uit de stam van Juda & Benjamin. Uit de bloedlijn van Jezus en Maria Magdalena.  Via Arcadia, Troje en Bulgarije komen zij in Noord Duitsland terecht en staan bekend als de Sicambrische Franken. Zij infiltreren geleidelijk in het Romeinse rijk en vestigen zich in de Belgische en Franse Ardennen. Zij zijn gekend als de nakomelingen en aangetrouwde stam van Benjamin. 

Van Merovech wordt gezegd dat hij over bovennatuurlijke vermogens beschikte en dat hij twee vaders had. Zijn zwangere moeder, die gehuwd was met koning Clodion, is toen zij in zee zwom verleid of verkracht door een mysterieus zeewezen. Het bloed van twee vaders, van wie één van overzee kwam (waarschijnlijk uit het land van Koning David), stroomt in zijn aderen. De Merovingen worden de langharige koningen genoemd, omdat ze geloofden in de bovennatuurlijke kracht van hun haar. Ze hebben een moedervlek in de vorm van een rood kruis tussen de schouderbladen. 

Hun belangrijkste koning was Clodovech (Clovis 482-511) eerst Joodse Koning, onder wie de Franken het grootste deel van Gallie veroverden en ten noorden van de Loire verenigen.

Clovis I bekeert zich tot het christendom en wordt in 496 gedoopt te Reims. Daarmee werd zeker gesteld dat de Rooms Katholieke kerk, die er op dat moment tamelijk beroerd voor staat, eeuwenlang 'de dienst kan (blijven) uitmaken' in  Europa. De kerk op haar beurt beschouwt Clovis nu officieel als de opvolger van keizer Constantijn . En zijn rijk als het 'Heilige Roomse Rijk'. De heerschappij hierover wordt erkend als een erfelijk recht van de Merovingen, afstammelingen van Jezus. Zij dwongen de Visigoten uit Gallië die hun laatste vestigingen hadden in Rennes Le Chateau en omstreken. 

Onder de Merovingen kreeg langzaamaan het Middeleeuwse feodalisme gestalte, onder andere door het aanstellen van hertogen die verantwoordelijk werden voor het regeren, verdedigen en rechtspreken in delen van het Frankische koninkrijk. De schatten van Salomo kwamen terug in het bezit van de Merovingen, de stam van Juda & Benjamin. 

Lijst Merovingische koningen

447 - 458: Merovech

458 - 482: Childerik I

482 - 511: Clovis I

511 - 558: Childebert I

558 - 562: Chlothar I

562 - 566: Charibert

562 - 575: Sigebert I

566 - 584: Chilperik I

584 - 628: Chlothar II

628 - 637: Dagobert I

637 - 655: Clovis II

655 - 668: Chlothar III

668 - 674: Childerik II

674 - 678: Dagobert II

674 - 691: Theuderik III

691 - 695: Clovis III

695 - 711: Childebert II

711 - 716: Dagobert III

716 - 721: Chilperik II

721 - 737: Theuderik IV

743 - 751: Childerik III

Met het bestijgen van de Frankische troon door Merovech in 447 begint de Merovische dynastie die het Frankische Rijk tot 751 zou regeren. Het duurde echter nog tot 482, het jaar waaarin de beroemde koning Clovis de Frankische troon besteeg, dat alle Franken onder één leider verenigd waren. Hij wist zijn Frankische tegenstanders te verslaan en won daarmee alleenheerschappij. Tien jaar na het afzetten van Romulus Augustulus als laatste Romeinse keizer in West-Europa verslaat Clovis in 468 de 'Romeinse generaal' Syagrius (eigenlijk een plaatselijke krijgsheer) bij Lutetia, het huidige Parijs, zodat de rest van Gallië in zijn handen valt. Dit gedeelte van het rijk wordt Neustrië (het nieuwe land) genoemd en het oude, oorspronkelijke gebied Austrasië (het oostelijke land). Clovis bracht zijn hofhouding over naar Lutetia (Parijs) en het hele gebied van Gallië erft uiteindelijk de naam "Francië" van hun nieuwe heersers.

De veroveringen van Clovis zijn echter verre van voorbij en hij verslaat de Alemannen rond 496. Hiermee veroverden de Franken gebieden die Rome nooit in handen wist te krijgen. Onder invloed van zijn Bourgondische koningin Clothilde bekeert Clovis zicht tot het Christendom. Clovis' besluit om te kiezen voor de Katholieke Kerk in plaats van het Arianisme, zoals de meeste Germaanse stammen dat hadden gedaan, was van groot belang omdat hij nu kon rekenen op de steun van de omringende koninkrijken tegen de 'heidense' Arianen.

Tegen 502 was de verovering van al het gebied van de Alemannen zo goed als compleet, met enkele gebieden die beschermd werden door de Ostrogoten als uitzondering. Eerder was Bretagne al tot overgave gedwongen hoewel het een redelijke autonomie behield. De laatste verovering van Clovis was Aquitanië dat hij in nam van de Visigoten in 507, alleen de tussenkomst van de Ostrogoten weerhield de Franken ervan om het gehele Visigotische koninkrijk te veroveren. De campaigne resulteerde in het Romeins consultantschap van het Oost-Romeinse Rijk voor Clovis wat de claim dat het Frankisch Rijk de opvolger was van het West-Romeinse Rijk een grotere geloofwaardigheid gaf.

Toen Clovis in 511 stierf werd het rijk volgens de Salische Wet onder zijn vier zoons verdeeld: Theuderic I van Austrasië in Reims, Childebert I in Parijs, Chlodomer in Orléans en Chlotharius I in Soissons. Dit was een proces dat de komende eeuwen nog vaker zou voorkomen waardoor het Frankische Rijk slechts tijdens korte periodes was verenigd onder één heerser.

DE LAATSTE ROMEINSE KEIZER (476)

De laatste West-Romeinse keizer werd in 476 door de Germaanse krijgsheer Odoaker afgezet. De koninkrijken die de Germanen stichtten op de restanten van het West-Romeinse Rijk vormden de basis van de maatschappelijke orde van het middeleeuwse Avondland. Zij staan aan der basis die later de Nieuwe Wereld Orde is. Hoewel zij de politieke macht in handen namen dient opgemerkt te worden dat de meeste Germaanse landverhuizers die zich binnen het vroegere Romeinse Rijk vestigden binnen enkele generaties in taal en gewoonten geassimileerd waren met de Romeinse bevolking. De meeste Germaanse stammen waren al tot de Ariaanse variant van het christendom bekeerd voordat ze het rijk binnenvielen maar geleidelijk bekeerden ze zich tot de katholieke variant van hun Romeinse onderdanen.

11 KONINKRIJKEN VAN ISRAËL (467)

1. Byzantijnse Rijk

2. rijk van de Vandalen

3. rijk van Odoacer

4. rijk van de Visigoten

5. rijk van de Sueben

6. rijk van de Franken

7. rijk van de Gepiden

8. rijk van de Bourgondiërs

9. rijk van Syagarius

10. rijk van de Angelsaksen

11. Slavische stammen

DE OORLOG VAN CLOVIS (486)

Tien jaar na het afzetten van Romulus Augustulus als laatste Romeinse keizer in West-Europa verslaat in 486 de Frankische koning Clovis de 'Romeinse generaal' Syagrius (eigenlijk een plaatselijke krijgsheer) bij Soissons, zodat het noorden van Gallië in zijn handen valt. 

(Koning Clovis)

Clovis bracht zijn hofhouding over naar Lutetia (het huidige Parijs) en het hele gebied van Gallië erft uiteindelijk de naam Francië van hun nieuwe heersers. In de 6e tot en met de 8e eeuw veroverden de Franken geleidelijk aan ook de nooit door Rome bezette Germaanse landstreken ten oosten van de Rijn en Donau, grofweg de gebieden van het huidige Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Onder de Karolingische dynastie bezetten de Franken tenslotte nog het grootste deel Italië en de strook van Noord-Spanje ten zuiden van de Pyreneeën, en vormen daarmee de machtigste nieuwe staat sinds de val van het West-Romeinse Rijk. Deze Frankische expansie werd letterlijk bekroond, toen Karel de Grote in het jaar 800 tot nieuwe 'keizer van het West-Romeinse Rijk' werd gekroond door de paus (kom ik later op terug).

HET VERLOREN RIJK VAN ISRAËL - AQUITANIË (507)

Toen ze in 507 Aquitanië verloren, verdreven ze de Vandalen uit Andalusië en stichtten ze een nieuw koninkrijk in Spanje. Toen ze in 711 een nederlaag leden bij Jerez de la Frontera verloren ze bijna het volledige Iberische Schiereiland aan de Moren, behalve een klein koninkrijkje in Noord-Spanje, dat later wordt gekend als het Rijk van Aragon.