KRONING & DOOP VAN JUSTUS II

In 73 werd zijn zoon Justus II, de Davidische titel toegekend:

“Ik Jezus, heb mijn engel gestuurd om jullie deze dingen bekend te maken voor de gemeenten. Ik ben de telg van David, zijn nakomeling, de stralende morgenster” (openbaringen 22:16)

(Schilderij van Poussin, doopscène van Justus II,

nabij Renne Le Chateau.)

ERFOPVOLGERS VAN DE GRAALLEGENDE (73)

De erfopvolgers van de Graallegende waren Jezus II Justus (de oudste zoon van Jezus en maria Magdalena)  Gais of Gésu genoemd. Toen hij in 73 de David werd, werd zijn jongere broer Jozefs - die toen 29 was - de nieuwe Jozef, Rama Theo (Jozef d'Arimathie). Hij werd vaak voorgesteld als neef van de bijbelse Jozef van Armatea, wat hij uiteraard ook was.

JEZUS II TROUWD

Jezus Justus (uit de Juda & Benjamin stam) trouwde met een dochter van Nicodemus (Ruben stam), de man die Jozef van Armatea bij de bezetting van Jezus had geholpen (Johannes 19:30).  Hun zoon Jezus III werd in Frankrijk Galains (of Alain) genoemd.

JEZUS III (DE KLEINZOON) ZOON VAN JEZUS II (77)

Jezus III (Galains of Alain) werd in 77 geboren om de alfa en de omega te worden (Openbaring 21 :6).  Hij was de kleinzoon van Jezus Christus en de zoon van Jezus II (de zoon van Christus). 

(Jan van Eyck 1390 - 1441, schilderij Jezus III, en niet van Jezus Christus zoals ze beweren)

Galains werd beloofd dat het Davidische koningschap (de koning zou worden betiteld als de heer van de Graal) volgens het erfrecht mettertijd van zijn oom en voogd Jozephes op hem zou overgaan. Maar Galains , de Alfa en Omega uit de openbaring, stierf voor het zover kwam, en het Messiaanse erfrecht ging op de nakomelingen van Jozefs. En wel op zijn zoon Josue, van wie de visserkoningen van Gallië afstamden. Jezus III trad in 113 in het huwelijk, op 36 jarige leeftijd, met de woorden, 'ik ben telg van David, zijn nakomeling, de stralende morgenster' (Openbaring 22:16)

FAMILIE VAN ACQS

De nazaten van Maria Magdalena (Benjamin stam), de leden van de familie van Acqs namen in Aquitanië een prominente positie in, de naam van dit erfgoed is eveneens afgeleid van aquae (wateren) of acqs, evenals de naam van de ten wasten van Toulouse gelegen stad Dax, die oorspronkelijk d'Acqs luidde. De Merovingische vorsten die van de visserkoningen afstamden , werden graven van Toulouse en Narbonne; tevens werden ze koningen van Septimanië, een streek gekend als het Joodse Rijk, een grensgebied van Frankrijk en Spanje.

Een andere tak, die in vrouwelijke lijn aan de visserkoningen verwant was, kreeg de bezittingen van de keltische kerk van Avallon in Bourgondië. Viviane del Acqs werd aan het begin van de zesde eeuw als erfelijk koningin van dit gebied erkend. Vervolgens kreeg in Bretagne een mannelijke tak van het Provencaalse huis del Acqs de status van comtes (graven) de Léon d'Acqs. Zij waren afstammelingen van Morgaine, de kleindochter van Viviane I (uit de stam van Ephraim & Benjamin). In 1484 ging Thomas Mallory in de Morte d'Arthur van deze betekenis uit en werd Viviane II (de Dame van de Brond en de moeder van Lancelot du Lac) als Dame van het Meer beschreven. En zo komen we later in de geschiedenis tot de legende van de Heilige Graal en Arthur. 

DE KONINKRIJKEN VAN BENJAMIN IN ENGELAND

Zo zaten de afstammelingen van Maria Magdalena op de troon in Engeland, de nazaten van Koning Lucius (uit de stam van Benjamin en Ephraim), kwamen Wales de Avallachs, die van Jozef van Arimatea afstamden aan de macht in Engeland. Als nazaten van Anna en Bran de Gezegende zetten de tradities voort van Brans vader Koning Llyr (Lear, uit de Ephraim stam) en zoon van de soevereine opperheer Beli Mawr. Een ander nakomeling van Beli Mawr was Koning Llud, hij was de stamvadxer van de koningshuizen van Colchester, Siluria en Strathclyde en zijn familieleden sloten belangrijke huwelijkverbintenissen met de leden van de Arimateïsche familie. Uit de Welsche vorsten ind e desposynische lijn kwamen de stichters en lokale heersers van Bretagne voort, een Frankische streek die eerder de naam Armorica had gedragen. De kleinzoon van Koning Llud, de grote Cymbeline (de vader van Caractacus),was tijdens Jezus leven de Pendragon (uit de stam van Ephraim),  van Engeland. De Pendragon of hoofddraak van het Eiland (Pen Draco Insularis) was de koning der koningen en de behoeder van het Keltische eiland. Deze titel was niet erfelijk; de Pendragons werden door de druïdenraad (Leviëten) van oudsten leden van de Keltische koninklijke families gekozen. Gymbeline leidde vanuit zijn residentie in Colchetser (Camulondunum) twee Belgische Keltische stammen, de Catuvellauni en de Trinovantes. 

FLEUR-DE-LYS  SYMBOOL VOOR BENJAMIN NAGESLACHT

De fleur-de-lys (ook fleur-de-lis of Franse lelie) wordt gebruikt in de heraldiek, waar ze vooral geassocieerd wordt met Frankrijk en het nageslacht van Christus  & Maria Magdalena (Heilige Bloedlijn).

(Fleur de Lys)

De lelie is in de leer der emblemata een symbool van de maagd Maria, van zuiverheid en maagdelijkheid. De lelie verwijst ook naar een aan Jezus toegeschreven opmerking over lelies daarover in het Nieuwe Testament wordt bericht. De lelie wordt in tal van familiewapens (stammen van Israël en Benjamin) en wapens van steden, provincies en genootschappen gebruikt. De lelie is het heraldische symbool van Florence. In Nederland komen lelies voor in Friese en Groningse familiewapens waaronder die van de families Hiddema en Roorda. Het symbool van de Fleur-de-lys was oorspronkelijk een creatie van de heersende klasse van het Romeinse Rijk. Het symbool werd in de 11e eeuw aangenomen door koning Filips I van Frankrijk (stam van Ruben). Zijn kleinzoon Lodewijk VII van Frankrijk nam als eerste het Azure semé-de-lys Or aan (een blauw schild met een dicht partoon van gouden lelies). De associatie van Franse koningen met een lelie dateert van de kroning van Clovis (uit de Benjamin stam). Tijdens deze kroning zou niet alleen de Maagd Maria zijn verschenen, die Clovis een lelie had gegeven, maar er zou ook een vaatje olie uit de hemel zijn gevallen, waarmee Clovis uiteindelijk werd gezalfd. Dit vaatje olie werdt ook als symboool gebruikt op tekeningen en schilderijen van Maria Magdalena.

De Lelie staat sinds de middeleeuwen al symbool voor de Heilige Maagd voor de Christenen. Het verwijst naar de zuiverheid en is het embleem van de “onbevlekte ontvangenis”. Dit wordt vaak opgevat als de maagdelijke conceptie van Christus, maar het gaat er in feite om dat Maria zonder de erfzonde geboren is. De lelie werd dan ook gebruikt door koningen om aan te tonen dat ze hun macht van God zelf gekregen hadden. Rond de 14e eeuw was de lelie zo vereenzelvigd met Frankrijk dat de Engelse Koning Edward III van Engeland zijn wapenschild uitbreidde met lelies om aan te tonen dat hij recht had op de Franse kroon (hij kam uit de stam van Benjamin en Ephraim). De lelie werd verwijderd in 1801, wanneer George III van het Verenigd Koninkrijk zijn eis op de Franse troon liet vallen. Gouden lelies op een witte achtergrond bleven op de Franse vlag tot de Franse Revolutie, toen de vlag werd vervangen door de Tricolore. De lelievlag werd echter terug ingevoerd na de terugkeer naar het Ancien Régime in 1814, maar werd weer afgeschaft na de revolutie tegen Karel X van Frankrijk in 1830. 

(Maria Theresia, queen consort of France as wife of Louis XIV. Artist: Charles Beaubrun)

De lelies van de Valois en Bourbons vonden hun weg op de wapens van tal van landen die door hen werden geregeerd. De Bourgondische hertogen voerden als zijtak van het Frans koninklijk Huis de lelies in hun wapen. Oud Bourgondië had een veld bezaaid met lelies, nieuw Bourgondië, Anjou en de Bourbons voerden drie lelies waarbij de drie lelies van de zijtakken steeds binnen een schildzoom zijn geplaatst. Tot aan 1832 werden veroordeelde misdadigers in Frankrijk soms gebrandmerkt met een heet ijzer in de vorm van de fleur-de-lys, vooral in het geval van diefstal en prostitutie. De fleur-de-lys wordt nog altijd afgebeeld op wapens en vlaggen van een groot aantal Franstalige gebieden (zie hieronder). Zo toont de vlag van Québec, een provincie van Canada, vier van dergelijke symbolen. Ook de Franse regio's Bourgondië, Île-de-France, Pays de la Loire en vele departementen tonen een of meerdere fleurs-de-lys in hun vlaggen. Een iris is te vinden op de vlag van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ook de Nederlandse gemeenten Wieringermeer, Noordoostpolder, Lelystad, Dronten, Zeewolde en Almere en de provincie Flevoland tonen een lelie in hun wapen en/of vlag. Dit is een verwijzing naar Cornelis Lely, de auteur van het plan tot inpoldering van de Zuiderzee, waar deze gemeenten en provincie hun bestaan aan te danken hebben. De fleur-de-lys is terug te vinden op het wapen van Spanje. Ze is ook een symbool van Bosnië en Herzegovina. Koning Tvrtko I was waarschijnlijk de eerste die het gebruikte. Tussen 1992 en 1995 toonde de vlag van Bosnië en Herzegovina ook fleur-de-lys (Bosnisch: ljiljan). Al deze vlaggen die de lelie dragen verwijzen naar het nageslacht van de Benjamin stam.